บทที่ 16

อาเรีย

ร่างบนเตียงไม่ใช่เอเลน

แต่เป็นร่างของผู้ชายสูงวัย ผมสีเทา ใบหน้าไม่คุ้นเคย

“อะไรกัน—”

“อาเรีย?”

ฉันหมุนตัวกลับ

เอเลนยืนอยู่ที่ประตู ยังมีชีวิตอยู่ครบถ้วน แขนของเธอใส่เฝือกอ่อน มีผ้าพันแผลปิดอยู่บนหน้าผาก แต่เธอยืนอยู่ตรงนั้น หายใจอยู่ ที่นี่

“โอ ขอบคุณพระเจ้า” ฉันวิ่งไปหาเธอ แล้วหยุดชะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ